Olmak isteyip de...

olmak isteyip de olamadıklarım , isteyip de yapamadıklarım bana hep sonumu oluşturuyormuş gibi gelir...bazen hiç bitmeyecek gibi olurum düşündükçe beynimi yorar bazen son nefesimi vermek istediğimi düşünürüm...nereye kadar ki bu yaşam dediğimiz şey...hangimiz için belirli zaman, hangimiz için geçiyor ki...bizi düşünseydi en bunalım bir anımızda yani her zaman daha hızlı geçerdi bize fark ettirmeden kötülükleri , ya da kalırdı olduğu yerde bir salise bile geçmeden iyi bir anımızı daha uzun yaşayabilmemiz için....işte hiç birini yapmıyor ki bizim için ,ne geri dönebiliyorum pişmanlıklarımı örtüyorum ne de fırsatını bulmuşken geçmişte yapamadıklarımı yapabiliyorum... gelecekte de aynı şeyler olacaksa ben neden yaşıyorum ki...ne kadar siyah değil mi ama karanlık değil... en ufak bir kıvılcımda aydınlanır ortalık ama ben siyahı beyaz yapamam en parlak lambayı yaksam da ışığı aydınlatamaz o siyahı göstermez içerisindekileri...yapmamız gereken ne peki? yaşamaya devam etmek mi_? hem de burada...atlasak n’olur ki? belki de denemeliyiz en azından daha fazla batağa giremeyiz...bir bilebilsem....