Yalnızlık da tükendi

Yalnızlık da tükendi ,bir zamanlar sahip olduğumuz tek şeydi belki de ve artık sahip olamadığımız son şey…nerede kiminle ve neden yaşıyoruz şimdi?bugüne kadar sahip olduğumuzu düşündüğümüz fakat hiçbir işimize yaramayan tecrübeler, boşu boşuna beklediğimiz gerçekleşmeyecek hayaller ,bu bekleyişi oluşturan umutlar ve hiç bitmeyecek sandığımız sabrımız…artık yok işte…bunlardan çok azı bile kalmış olsa da onlar da gidecek bir gün bizi bırakıp yalnızlığın bile yaşanamadığı bizi çok önceden terk etmiş olduğu bu yerde…Karamsarlık belki de ama hiç sanmıyorum.Yaşanacak çok şey var derler ya bunu diyenleri de anlamıyorum çünkü o varlığı ben hiçbir yerde göremiyorum…umutlarımın tükendiği anlarda her zaman içerisinde olduğumu bildiğim fakat sadece o zamanlar görebildiğim karanlığı daha net görebiliyorum…istemesem de gömülüyorum işte işin içinden çıkamıyorum…benim içim böyle dışarıdakiler düşünmez bunları,benim böyle hissettiğimi yada içimde yaşananları…hangimiz gerçek denilenleri gösteriyoruz ki onlar hep içimizde işte bizim gördüğümüz ve sizin gördüğünüzse sadece yüzlerdeki maske..