yalnızlık paylaşılmazmış heh!! benim herkesle paylaşmak istediğim bir yalnızlığım var ozaman.. bunaldım,sıkıldım,bıktım,bıktırdım.. işin ilginç tarafı sahip olduğum tek şeyin yalnızlık olduğunu düşünürken onun da benim kararmış ruhumun etrafında dolanmaktan bıktığını hissediyorum. Bu kadar mı ya bu kadar mı hakediyorum bunu?onca zaman geçerken, etrafımdaki insanların bana yakınlığını hissederken en azından sıkılmazken, telefonun diğer ucundakinin bu tarafta benim yanımda olmak istediğini hayal ederdim hep. Dediğim gibi hayaldi işte.. şimdi görüyorum ihtiyacım var herkese ,herşeye on gündür eve kapanmanın verdiği oksijensizlik beynime vurdu,durduramıyorum dökülüyor içimdekiler duyan yok işin kötüsü keşke biri dese, dese de sesimi kıssam biraz "aaah amma konuştun ya sus artık!" ha ha bunu bile özlüyorum bazen ki şu an da o bazenlerden... ah zaman bana on yıl öncesini geri ver ver ki bebeklerimin saçını kesip onlara makyaj yapabileyim o zaman daha az boştum ve hiçbir şeyi dert etmez bebeklerimin ne kadar mutlu olduğunu düşünürdüm en büyük üzüntüm bir gün onların canavar çocuklar tarafından parçalanmasıydı. korktuğum başıma geldi caniler onları da yaraladı şimdi en az benim kadar yalnızlar soğuk odalarda tozlu raflardakı yırtık kolilerde ve ben de yalnızım bir bebeğim bile yok hayallerimde de olsa benimle çıkıp gezen...
