Güneşin baKışı, heyecan.

Dönem sonu geldi. Uzun zamandır gelmesini beklediğim vakit yaklaşıyor.Şu final denilen hadise süreci geçse de kurtulsam diyorum artık.Sonrasında gelecek her günün neşe içerisinde geçeceğinden eminim sanki.

Evvvet 15. istanbul caz festivali temmuzda başlıyor. Gidebilmeyi umuyorum, günlerim boş geçsin istemiyorum. Umarım birlikte gidebileceğim birilerini bulurum. 6 Temmuzda Caz vapuru kalkıyor ve benimle gelecek biribi buldum :):). Boğazda caz kulağa bile ne kadar hoş geliyor.. Vapurda istanbul saksafon kuartet'ın oluşturduğu müzikal mürettebat eşliğinde unutulmaz bir gün geçireceğimi tahmin ediyorum..Vapur Kabataş'tan kalkıp Kabataş'a geri dönecek caz seviyorsanız kaçırmayın derim..

Maceraya atılma vakti de bir yandan yaklaşıyor fazlasıyla heyecanlıyım.12 Temmuzda ayrılıyorum geçireceğim bir ay için korkularım yok desem yalan olur. Bilmediğim yerler bilmediğim insanlar ve her gün yeni bir maceraya atılmak kulağa nekadar eğleneceli gibi gelse de içten içe yakınlaşan zaman korkularımı da arttırıyor. Ayrılış günü gelmeden önce kendime güvenenimi sağlamlaştırmam lazım ama daha önce başardım şimdi de başarabileceğimi biliyorum.

Sene boyunca zaman zaman fakat sıklıkla içimde oluşan karanlık çöküntü güneşin kendini göstemesiyle yavaş yavaş iyileşiyor.Yanni'nin Renegade adlı parçasının (altta playlistte var) buna çok yardımı oldu saksafon ve keman kapışırken ben de düşüncelerimle ve beklentilerime atışıyorum.Yaz mevsimini seviyorum çünkü her zaman insanı heyercanlandıran öğelerle dolu.Müzikal konserler,tatil planları, uzun zamandır görüşemediğin sevdiklerine kucaklaşma vakti ve sene boyunca okulun getirdiği stresten kurtulmanın binbir türlü yolu...En güzel yanı da ne biliyor musunuz? Vaktin gerçekten kendinize ait olduğunu bilmek.

Önümüzdeki günler bana huzur getireceğe benziyor ve gelecek kışa hatırlayacağım güzel anılarım olacak.Umuyorum ki umutlarım boşa çıkmaz ve planlar yolundan şaşmaz.Şu an yapabileceğim tek şey sabretmek ve beklemek...